Biegowelove.pl

informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej

„Wiedziałem, że to jest inne”: producent Nick Drake o niezrozumiałym klasyku Pink Moon | Nick Drake

IMinęło 50 lat odkąd Nick Drake wydał swój trzeci i ostatni album studyjny, Pink Moon, ale jego plotki wciąż nas zadziwiają. Są tak samo tajemniczy jak ich twórca, który prawie nigdy nie występował na żywo i rzadko zgadzał się na wywiad. Utwory z albumu jak Znany A Szczep żniwny Czkawka jest wyraźna, świetlista i nieuchwytna, jak w dniu, w którym grała po raz pierwszy.

Chcesz dowiedzieć się więcej o albumie, skontaktuj się z nami John WoodRealizator dźwięku i producent. „Prawdopodobnie mam reputację, że nie udzielam wielu wywiadów na temat Nicka, zwłaszcza Pink Moon”, mówi w e-mailu. „Głównym powodem jest to, że nie ma wiele do powiedzenia na temat dwóch wieczorów w studiu nad albumem, który trwa tylko 20 minut”.

Jednak delikatnie podpisuje swój numer telefonu komórkowego i wkrótce mówimy o Pink Moon. „Nazywam to płytą folkową, ale nie uważam tego za folkową” – koryguje od razu Lee. „Ktoś, kogo znałem, opisał muzykę Nicka jako angielską wersję francuskiego piosenkarz W ten sposób wcześniej o tym pomyślę”.

W Sound Techniques, dawnej XVIII-wiecznej mleczarni w Chelsea w Londynie, Wood i jego współspiskowiec, Jeff Frost, stworzyli „Angielską Arkadię”, aby zbudować własny sprzęt do nagrywania. Od 1965 studio było centrum amerykańskiego producenta Joe BoydaLista artystów duszpasterskich, takich jak Fairport Convention, Vashti Bunyan, John i Beverley Martyn oraz Drake, który nagrał tam swoje trzy albumy.

Kontrastujące elementy… Różowy księżyc okładka albumu.

pierwsze dwa – Pozostało pięć liści A Wrzosowa Zapalniczka -Sprzedawane skromnie, po około 5000 egzemplarzy, co sprawiło, że Drake, który zmagał się z depresją, wycofał się jeszcze bardziej. Czuł, że Wood był jedną z niewielu osób, którym mógł zaufać. „Pewnego dnia po prostu zadzwonił i powiedział, że chce iść do studia” – wspomina Wood.

To, co nastąpiło później, było nieoczekiwane. „To było o wiele bardziej intymne nagranie” – mówi Wood. Zniknęły smutne, tandetne mosiężne struny, a na ich miejscu pojawiła się prostota: tylko Drake i jego gitara. „Myślę, że chciał nagrać bardzo osobistą i prostą płytę. Pomyślałem, że po pierwszych dwóch utworach prawdopodobnie zwiększymy trochę. Niewiele, ale spodziewałem się, że dostanie się do Danny’ego Thompsona.” (Thompson jest kontrabasistą, którego był współzałożycielem pentagram.) „Po drugim powiedziałem coś, a on odpowiedział: 'Nie, to wszystko. To wszystko, co robimy. I tak było’”.

Wood mógł używać Drake’a w Sound Techniques późno w nocy, podczas dwóch kolejnych sesji o 23:00 w 1971. Czy ma jakieś wspomnienia? „Jest jeden – kiedy dotarliśmy do nagrania pasożyt. Jest taka linijka: „Płyń na dół na linię północną/Obserwuj połysk butów”. Jak tylko to usłyszałem, wiedziałem, że ta płyta jest inna”.

„Zapytałem go, jakie są jego efekty, a Randy Newman i Beach Boys powiedzieli…” John Wood. Zdjęcie: dzięki uprzejmości Johna Wooda

Pink Moon jest często opisywany jako „opuszczony” i „ponury”, a słowa Drake’a są interpretowane w świetle jego zdrowia psychicznego. Nieruchomość ma linie: „A ja byłam zielona, ​​bardziej zielona niż wzgórze / Gdzie rosły kwiaty i nadal świeci słońce / Teraz jestem ciemniejsza niż najgłębsze morza / Po prostu oddaj mi, daj mi miejsce”.

Oznaczało to jednak zignorowanie sprzecznych elementów na albumie, takich jak podniebna Hope w melodii tytułowego utworu i rytmiczne pchnięcie drogi poszukiwań horyzontu. „Nick grał na gitarze jak metronom” – mówi Wood, gdy omawiamy pulsującą jakość Drake’a. „Nie przychodzi mi do głowy ktoś inny, kogo kiedykolwiek nagrywałem, z takim młodym doświadczeniem studyjnym iw tym wieku, posiadający taką zdolność. To było niezwykłe. ” Piosenkarz miał 23 lata.

Drake był w swoim życiu bardzo źle rozumiany i ignorowany. Czy jego brak sukcesu komercyjnego wpłynął na niego znacząco w latach przed śmiercią, w wieku 26 lat, z powodu przedawkowania antydepresantów? „Muszę to powiedzieć I mówi Wood. „Nie mogłem zrozumieć, dlaczego Pięć Liści Lewych nie radziło sobie lepiej. Ludzie po prostu nie rozumieli. Nie było to od razu dostępne”. Drake nie wtopił się płynnie w popularną scenę w Wielkiej Brytanii. Może gdyby skończył w Ameryce, zastanawia się Wood wraz z podobnymi Ryszard Farinya A Leonard Cohen, byłoby inaczej. „Za drugim razem, gdy byłem z Nickiem, zapytałem go o jego wpływy, a on powiedział: „Randy Newman i Beach Boys”. „

A co z Różowym Księżycem? „To po prostu dziwne, sposób w jaki zostało odkryte” – mówi Wood. W 1999 roku Volkswagen rozpoczął nową kampanię reklamową z tytułowym utworem, co dało ogromny wzrost sprzedaży albumów. „Kiedy to zrobiłem, nie sądziłem, że ma potencjał komercyjny” – mówi Wood. „Nigdy nie sądziłem, że odniesie sukces”. Czy jest teraz tak zaskoczony, że przybrał dla fanów tak legendarny status? „Tak, myślę, że jestem.”

Wood nie grał go przez prawie 20 lat po śmierci Drake’a. „To było po prostu bardzo osobiste” – mówi, zatrzymując się, by zastanowić się nad swoim pośmiertnym sukcesem. „Pod pewnymi względami nie rozumiem szerszego atrakcyjności tego. Przypuszczam, że częściowo wynika to ze sposobu, w jaki został zrobiony, oraz z powodu Nicka i otaczających go historii. „

READ  Odblokuj zbroję Halo przy zakupie z kolekcji OPI Xbox