Biegowelove.pl

informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej

Ronnie Hawkins, legenda rock and rolla, który prowadził zespół, umiera w wieku 87 lat | Muzyka

Zmarł Ronnie Hawkins, urodzona w Arkansas legenda rock and rolla, która kierowała młodymi kanadyjskimi i amerykańskimi muzykami, którzy później stali się znani jako zespół.

W niedzielę jego żona, Wanda, powiedziała, że ​​Hawkins, nazwany na jego cześć najważniejszym rockmanem w historii Kanady, zmarł w wieku 87 lat po chorobie.

„Poszedł w pokoju i wyglądał przystojniej niż kiedykolwiek” – powiedziała kanadyjskiej gazecie Press.

W hołdzie Hawkinsowi w niedzielę, Robbie Robertson z zespołu powiedział, że Hawkins nauczył go i jego kolegów z zespołu „zasad ruchu drogowego”.

„Był nie tylko świetnym artystą, świetnym basistą i liderem zespołu, ale miał niezrównane poczucie humoru” – powiedział Robertson w oświadczeniu opublikowanym na Twitterze. „Zabawne i całkowicie wyjątkowe. Tak, Bóg stworzył tylko jeden z nich. Będzie żył w naszych sercach na zawsze. Moje najgłębsze kondolencje dla jego rodziny”.

Kanadyjska pisarka Margaret Atwood opublikowała wiadomość na Twitterze, mówiąc, że „tak smutno było to słyszeć”.

Ronnie Hawkins, muzyk, który zadzwonił do Kanady i nadzorował zespół, zmarł w wieku 87 lat https://t.co/ucoqCQ4yL4 Bardzo smutno to słyszeć.

– Margaret E. Atwood 30 maja 2022

Urodzony w Huntsville w stanie Arkansas 10 stycznia 1935 (dwa dni po narodzinach Elvisa Presleya), Hawkins urodził się w serialu i szybko zyskał reputację biznesmena w rozrastającym się kręgu rock’n’rolla lat 50. XX wieku.

Nazywany „The Hawk”, miał drobne hity z Mary Lou i Odessą i prowadził klub w Fayetteville w stanie Arkansas, gdzie biznes obejmował wczesne gwiazdy rocka, takie jak Carl Perkins, Jerry Lee Lewis i Conway Tweety.

„Rooney mógł naprawdę pracować z publicznością w piątkowy wieczór. Był artystą, a nie muzykiem. Miał instynkt psychologiczny dla publiczności i mógł zacząć brzęczeć po pokoju, jeśli tylko chciał, poruszając nadgarstkiem”. – Levon Helm

Spoczywaj w pokoju, Ronnie Hawkins. pic.twitter.com/fHWPuT5sPa

– Zespół (@thelaswaltz78) 29 maja 2022

„Hawkins jest jedynym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek słyszałem, który potrafi skomponować piosenkę tak piękną i seksowną jak My Gal, brzmi jak Red Hot” – napisał Grill Marcus w swojej popularnej książce o amerykańskiej muzyce i kulturze, The Mysterious Train, dodając, że Hawkins rzekomo „zna więcej sposobów na pochodzenie, zaplecza i pochodzenie bardziej niż jakikolwiek człowiek od Newark po Mexicali”.

Hawkins, który nazywał siebie „Królem Rockabilly” i „Panem Dynamo”, nie miał talentów Presleya ani Perkinsa, ale miał ambicję i wyczucie talentu.

zaśpiewał po raz pierwszy w Kanada pod koniec lat pięćdziesiątych i zdał sobie sprawę, że będzie się wyróżniać znacznie bardziej w kraju, w którym rodzimy rock jest wciąż rzadko obecny. Kanadyjscy muzycy często przenosili się do Stanów Zjednoczonych, aby rozwijać swoją karierę, ale Hawkins rzadko próbował robić coś przeciwnego.

Wraz z perkusistą i kolegą Arkansanem Levonem Helmem, Hawkins utworzył kanadyjską grupę wspierającą, w skład której wchodzili gitarzysta i autor piosenek Robbie Robertson, klawiszowcy Garth Hudson i Richard Manuel oraz gitarzysta Rick Danko. Stali się Hawks i kształcili się w Hawkins School of Rock.

„Kiedy Rooneyowi trochę odbiło mu się ucho albo nie mógł zdecydować, kiedy śpiewać, mówił nam, że nikt poza Theloniousem Monkiem nie może zrozumieć, co gramy. dużo prób” – powiedział Robertson Rolling Stone w 1978 roku. Nie gramy do pierwszej w nocy, a potem ćwiczymy do czwartej.

Wspierając Hawkinsa w latach 1961-1963, Robertson i jego przyjaciele występowali w całej Kanadzie i nagrali wyjący cover Bo Diddley’a Who Do You Love, który stał się jedną z charakterystycznych piosenek Hawkinsa.

Ale Hawkins nie sprzedawał wielu płyt, a Hawkins prześcignęli swojego lidera. Połączyli się z Bob Dylan W połowie lat 60. i pod koniec dekady byli jedną z niewielu supergwiazd, które zmieniły nazwę na zespół.

Tymczasem Hawkins osiedlił się w Peterborough w Ontario i miał tam garstkę najlepszych 40 kawalerów, w tym Bluebirds in the Mountain i Down in Alley.

Kanadyjski dziennikarz muzyczny i bloger Eric Alper, pisząc w niedzielę, powiedział, że będzie nam bardzo brakować Hawkinsa.

Alber napisał: „Ronnie Hawkins, najważniejszy muzyk rockowy w historii Kanady, zmarł w wieku 87 lat”. „Zespół, Dale Hawkins, Bob Dylan i tysiące innych nie byłby taki sam bez niego. Muzyka nie byłaby taka sama. Będziemy za nim bardzo tęsknić i dziękuję ci, Hawk”.

Ronnie Hawkins, najważniejszy zespół rock and rollowy w historii Kanady, zmarł w wieku 87 lat.
Zespół, Dale Hawkins, Bob Dylan i tysiące innych nie byłby taki sam bez niego.
Muzyka nigdy nie będzie taka sama.
Będziemy za nim bardzo tęsknić i dziękujemy, Hook. pic.twitter.com/R2E28p5bUj

Eric Alper 🎧 (ThatEricAlper) 29 maja 2022

Nie nadążał za najnowszymi dźwiękami – przeraził się, gdy po raz pierwszy usłyszał Kanadyjczyka Neila Younga – ale pod koniec lat 60. zaprzyjaźnił się z Johnem Lennonem i jego żoną Yoko Ono. Zatrzymali się u Hawkinsa, jego żony Wandy i trójki dzieci podczas wizyty w Kanadzie.

„W tym czasie myślałem, że wyświadczam im przysługę” – powiedział później National Post. „Myślałem, że Beatlesi są szczęśliwym angielskim zespołem. Nie wiedziałem zbyt wiele o ich muzyce. Myślałem, że Yoko jest (śmieszna). Do dziś nigdy nie słyszałem o albumie Beatlesów. Za 10 miliardów dolarów nie mogłem t wymienić choćby jedną piosenkę na Abby Road. Nigdy w życiu nie wybrałbym i nie posłuchał albumu Beatle’ów. Nigdy. Ale John był tak potężny. Podziwiam go. Wiesz, nie był jednym z tych wspaniałych ludzi.

Hawkins utrzymywał również kontakt z zespołem i był jednym z gości w 1976 roku na pożegnalnym przyjęciu All-Star, na podstawie którego powstał dokument Martina Scorsese The Last Waltz.

Na kilka chwil wraca do władzy, uśmiecha się i paruje pod kapeluszem Stetsona, wołając „wielkie czasy, wielkie czasy” do swoich byłych chłopaków, gdy przedzierają się przez Kogo kochasz.

Oprócz Ostatniego walca Hawkins pojawił się także w Dylana Renaldo i Clarze, wysokobudżetowym filmie Heaven’s Gate i Hello Mary Lou. Dan Aykroyd narratorem w 2007 roku dokumentalny o Hawkins and Alive and Kickin, a także zaprezentował film innego popularnego Arkansas, Billa Clintona.

Albumy Hawkinsa obejmowały Ronnie Hawkins i The Hawk „Can’t Stop Rockin”, godne uwagi wydawnictwo Helma i Robertsona z 2001 roku oraz ich występy w tej samej piosence, Blue Moon in My Sign. Helm i Robertson już się nie odzywają, po tym, jak wypadli po The Last Waltz i nagrywają swój wkład w osobnych studiach.

Z biegiem czasu Hawkins był mentorem kilku młodych kanadyjskich muzyków, którzy zrobili karierę, w tym gitarzysty Pata Traversa i przyszłego gitarzysty Janis Joplin, Johna Tella.

Otrzymał liczne nagrody honorowe z kraju, w którym został adoptowany, a w 2013 roku został wybrany członkiem Orderu Kanady „za wkład w rozwój przemysłu muzycznego w Kanadzie, jako muzyk rock and rollowy i za jego wspieranie spraw charytatywnych”.

READ  Polska prezentuje premierę międzynarodowych Oscarów "Wenecja nie zostawia śladów"