Biegowelove.pl

informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej

Sonda Juno NASA przeleci w poniedziałek 645 mil od księżyca Jowisza, Ganimedesa

Sonda Juno NASA przeleci 645 mil (1038 km) od Ganimedesa – największego księżyca Jowisza – w poniedziałek (7 czerwca).

Instrumenty Juno zaczną zbierać dane na około trzy godziny przed najbliższym podejściem sondy kosmicznej, co nastąpi o 18:35 GMT (13:35 EDT).

Juno, który wystartował z Cape Canaveral na Florydzie w sierpniu 2011 roku w celu zbadania Jowisza z orbity, zapewni wgląd w skład i temperaturę księżyca.

Niebiańskie wydarzenie będzie najbliższą Ganimedesowi sondą kosmiczną od czasów Galileusza w maju 2000 roku.

Ganimedes ma średnicę 3280 mil (5262 kilometry), czyli większą niż planeta Merkury i planeta karłowata Pluton.

Ganimedes jest największym księżycem w naszym Układzie Słonecznym i jedynym księżycem posiadającym własne pole magnetyczne.

Przewiń w dół, aby zobaczyć wideo

Ganimedes (na zdjęciu) ma 3280 mil średnicy, czyli jest większy niż planeta Merkury i planeta karłowata Pluton. Ten obraz przedstawia mozaikę i mapy geologiczne Ganimedesa, skompilowane z połączenia najlepszych dostępnych zdjęć z sondy Voyager 1 i 2 NASA oraz sondy Galileo NASA.

Historia Ganimedesa

Od czasu odkrycia w styczniu 1610 Ganimedes był obiektem częstych obserwacji, najpierw przez teleskopy naziemne, a później przez loty i statki kosmiczne krążące wokół Jowisza.

Badania te przedstawiają złożony świat lodowcowy, którego powierzchnia charakteryzuje się uderzającym kontrastem między dwoma głównymi typami terenu – ciemnymi, bardzo starymi regionami pokrytymi kraterami i jaśniejszymi, młodszymi (ale wciąż starożytnymi) regionami charakteryzującymi się dużą różnorodnością kanionów i grzbietów .

Ganimedes ma średnicę 3280 mil (5262 kilometry), czyli większą niż planeta Merkury i planeta karłowata Pluton.

Jest to również jedyny satelita w Układzie Słonecznym, o którym wiadomo, że ma własną magnetosferę.

Interaktywne narzędzie NASA zapewnia aktualizacje w czasie rzeczywistym lokalizacji Juno, gdy zbliża się ona do naturalnego satelity.

Juno będzie lecieć w pobliżu Ganimedesa z prędkością 12 mil na sekundę (19 kilometrów na sekundę), co oznacza, że ​​przemieści się z punktu świetlnego do widocznego dysku, a następnie z powrotem do punktu świetlnego w ciągu około 25 minut.

READ  Naukowcy przełożyli strukturę sieci na muzykę

Dzięki temu kamera JunoCam na pokładzie będzie miała wystarczająco dużo czasu na zrobienie pięciu zdjęć księżyca.

„Podlatując tak blisko, przeniesiemy eksplorację Ganimedesa w XXI wiek” – powiedział Scott Bolton, główny badacz Juno w Southwest Research Institute w San Antonio w Teksasie.

Juno posiada szereg czułych instrumentów, które potrafią zobaczyć Ganimedesa w sposób, który nigdy wcześniej nie był możliwy.

Zasilany energią słoneczną obrotowy statek kosmiczny Juno dotarł do Jowisza 4 lipca 2016 roku, po pięcioletniej podróży.

Ma trzy gigantyczne ostrza, które rozciągają się na około 20 metrów od sześciobocznego cylindrycznego korpusu.

Przelot Juno dostarczy naukowcom oszałamiających obrazów i zapewni wgląd w formację Ganimedesa, jonosferę, magnetosferę i powłokę lodową.

Ganimedes ma trzy główne warstwy – kulę metalicznego żelaza w środku (rdzeń generujący pole magnetyczne), sferyczną skorupę skalną (płaszcz) otaczającą jądro oraz zewnętrzną skorupę złożoną głównie z lodu o grubości około 497 mil, która otacza zarówno skorupę jak i rdzeń.

Wraz z instrumentami Ultraviolet Spectrometer (UVS) i Jovian Infrared Auroral Mapper (JIRAM), Juno’s Microwave Radiometer (MWR) będzie badać wodną skorupę lodową Ganimedesa w poszukiwaniu danych na temat jej składu i temperatury.

Na swojej powierzchni tajemniczy lodowy księżyc zawiera duże, jasne obszary grzbietów i kanionów, które przecinają starsze i ciemniejsze tereny.

Te rowkowane obszary są dowodem na to, że księżyc doświadczył dramatycznych wstrząsów w odległej przeszłości, według NASA.

„Skorupa lodowa Ganimedesa zawiera pewne jasne i ciemne obszary, co wskazuje, że niektóre obszary mogą być czystym lodem, podczas gdy inne zawierają brudny lód” – powiedział Bolton.

MWR zapewni pierwsze dogłębne badanie tego, jak skład i struktura lodu zmienia się wraz z głębokością, prowadząc do lepszego zrozumienia, w jaki sposób tworzy się skorupa lodowa i zachodzących w czasie procesów unoszących się na powierzchni lodu.

Pomiary radioaktywnego środowiska w pobliżu Księżyca wykonane przez Juno przyniosą również korzyści przyszłym misjom „systemu Jowisza” (tj. Jowiszowi, jego pierścieniom i księżycom).

Poniedziałkowy przelot będzie najbliższym statkiem kosmicznym Ganimedesowi od czasu, gdy sonda kosmiczna NASA Galileo znalazła się w przedostatniej odległości 20 maja 2000 roku.

Tego dnia Galileo — który stał się pierwszym statkiem kosmicznym, który okrążył Jowisza w 1995 roku — osiągnął 1000 mil (1000 kilometrów) od Ganimedesa.

Juno będzie kontynuować badania największej planety w Układzie Słonecznym do września 2025 roku, czyli do końca życia statku kosmicznego.

Jak sonda Juno NASA ujawni tajemnice największej planety w Układzie Słonecznym

Sonda Juno dotarła do Jowisza w 2016 roku po pięcioletniej podróży i 1,8 miliarda mil od Ziemi

Sonda Juno dotarła do Jowisza w 2016 roku po pięcioletniej podróży i 1,8 miliarda mil od Ziemi

Juno dotarła do Jowisza 4 lipca 2016 roku, po pięcioletniej podróży, 1,8 miliarda mil (2,8 miliarda km) od Ziemi.

Po udanym manewrze hamowania wszedł na długą orbitę polarną i przeleciał 3100 mil (5 000 km) od wirujących wierzchołków chmur planety.

Sonda przelatywała zaledwie 2600 mil (4200 km) od chmur planety raz na dwa tygodnie — bardzo blisko zapewnienia globalnego zasięgu na jednym zdjęciu.

Żaden poprzedni statek kosmiczny nie krążył tak blisko Jowisza, chociaż dwa inne zostały wysłane, aby zniszczyć je przez jego atmosferę.

Aby zakończyć swoją niebezpieczną misję, Juno przeżyła śmiertelną burzę radiacyjną spowodowaną silnym polem magnetycznym Jowisza.

Wir cząstek wysokoenergetycznych poruszających się z prędkością bliską prędkości światła jest najsurowszym środowiskiem promieniowania w Układzie Słonecznym.

Aby poradzić sobie z warunkami, statek kosmiczny został zabezpieczony specjalnymi przewodami wzmocnionymi promieniowaniem i osłoną czujnika.

Jego najważniejszy „mózg” – komputer pokładowy statku kosmicznego – mieścił się w pancernym skarbcu wykonanym z tytanu i ważył około 400 funtów (172 kg).

Oczekuje się, że statek kosmiczny będzie badał skład atmosfery planety do 2021 roku.

READ  Nowy układ napędowy umożliwia samolotom osiągnięcie prędkości do 17 mah