Biegowelove.pl

informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej

Sonda Juno NASA wykrywa dziwne odgłosy z księżyca Jowisza

Sonda kosmiczna Juno NASA odebrała dziwne dźwięki pochodzące z Ganimedesa, największego księżyca Jowisza.

Laboratorium napędu odrzutowego NASA ujawniło, że 50-sekundowa ścieżka dźwiękowa została stworzona na podstawie danych zebranych podczas lotu Juno nad Ganimedesem 7 czerwca tego roku.

Składa się z dziwnej serii dźwięków i uderzeń o różnych częstotliwościach od Ganimedesa, największego księżyca w naszym Układzie Słonecznym i jedynego księżyca z własnym polem magnetycznym.

Ganimedes ma średnicę 3280 mil (5262 kilometry), czyli większą niż planeta Merkury i planeta karłowata Pluton.

To zdjęcie Ganimedesa zostało wykonane przez fotografa JunoCam na pokładzie statku kosmicznego Juno NASA podczas przelotu lodowego księżyca 7 czerwca.

Historia Ganimedesa

Od czasu odkrycia w styczniu 1610 Ganimedes był obiektem częstych obserwacji, najpierw przez teleskopy naziemne, a później przez loty i statki kosmiczne krążące wokół Jowisza.

Badania te przedstawiają złożony świat lodowcowy, którego powierzchnia charakteryzuje się uderzającym kontrastem między dwoma głównymi typami terenu – ciemnymi, bardzo starymi regionami pokrytymi kraterami oraz jaśniejszymi, nieco mniejszymi (ale wciąż starożytnymi) regionami charakteryzującymi się dużą różnorodnością kaniony i grzbiety.

Ganimedes ma średnicę 3280 mil (5262 kilometry), czyli większą niż planeta Merkury i planeta karłowata Pluton.

Jest to również jedyny satelita w Układzie Słonecznym, o którym wiadomo, że ma własną magnetosferę.

Przelot 7 czerwca był najbliżej Ganimedesa odkąd sonda NASA Galileo zbliżyła się do przedostatniej odległości w maju 2000 roku.

„Ta ścieżka dźwiękowa jest na tyle dzika, że ​​czujesz się, jakbyś jechał, gdy Juno przepływa obok Ganimedesa po raz pierwszy od ponad dwóch dekad” – powiedział główny badacz Juno, Scott Bolton z Southwest Research Institute w San Antonio.

„Jeśli wsłuchasz się uważnie, możesz usłyszeć nagłą zmianę wyższych częstotliwości w połowie nagrania, co oznacza wejście w inny region magnetosfery Ganimedesa”.

Juno, która wyruszyła z Cape Canaveral na Florydzie w sierpniu 2011 roku w celu zbadania Jowisza z orbity, dotarła do niego 4 lipca 2016 roku, po pięcioletniej podróży.

Zbliżył się do Ganimedesa 7 czerwca 2021 r., wyznaczając statek kosmiczny najbliższy Księżycowi od czasu Galileo w maju 2000 r.

READ  Lekarz pochodzenia indyjskiego z Australii rzuca wyzwanie dystansowi, by pomóc Indianom zarażonym COVID-19 za pomocą pomocy medycznej

W czasie tego podejścia – podczas lotu Misji 34 wokół Jowisza – zasilany energią słoneczną statek kosmiczny znajdował się 645 mil (1038 km) od powierzchni Księżyca i poruszał się ze względną prędkością 41 600 mil na godzinę (67 000 km/h).

Dane dźwiękowe zostały zebrane przez instrument falowy Juno, który był dostrojony do elektrycznych i magnetycznych fal radiowych wytwarzanych w ogromnym polu magnetycznym Jowisza, zwanym magnetosferą.

To zdjęcie z NASA pokazuje ciemną stronę satelity Jovian Ganimedes, zrobioną przez sondę Juno podczas jej przelotu 7 czerwca 2021 roku.

To zdjęcie z NASA pokazuje ciemną stronę satelity Jovian Ganimedes, zrobioną przez sondę Juno podczas jej przelotu 7 czerwca 2021 roku.

Obracający się statek kosmiczny napędzany energią słoneczną, Juno dotarł do Jowisza w 2016 roku po pięcioletniej podróży (pokazane tutaj w odcisku artysty)

Obracający się statek kosmiczny napędzany energią słoneczną, Juno dotarł do Jowisza w 2016 roku po pięcioletniej podróży (pokazane tutaj w odcisku artysty)

Hubble znajduje parę wodną na lodowym księżycu Jowisza

W lipcu NASA potwierdziła pierwsze dowody obecności pary wodnej w Ganimedesie.

Naukowcy zbadali obserwacje Ganimedesa w ultrafiolecie, wykonane w 1998 i 2010 roku przez spektrometr do obrazowania Kosmicznego Teleskopu Hubble’a i porównali je z obserwacjami z 2018 roku.

Zdjęcia UV z 1998 roku z STIS pokazały gromady księżycowej atmosfery przypominające zorzę polarną. W poprzednich obserwacjach istniała sprzeczność, że w tamtym czasie naukowcy uważali, że jest to spowodowane wysokim stężeniem tlenu atomowego.

Czytaj więcej: Hubble wykrył parę wodną na lodowym księżycu Jowisza Ganimedesa

Jego częstotliwość została następnie przesunięta na zakres wokalny, aby stworzyć ścieżkę dźwiękową, którą krótko udostępniono na jesiennym spotkaniu Amerykańskiej Unii Geofizycznej.

Według ekspertów wciąż trwa szczegółowa analiza i modelowanie danych z Waves w celu rozszyfrowania dziwnych dźwięków.

„Prawdopodobnie zmiana częstotliwości wkrótce po najbliższym zbliżeniu jest spowodowana przejściem od strony nocnej do strony dziennej w Ganymede” – powiedział William Court z University of Iowa w Iowa City, główny badacz na falach. dochodzenie.

Juno posiada szereg czułych instrumentów, które są w stanie zobaczyć Ganimedesa „w sposób, który nie był wcześniej możliwy”, powiedział Bolton, a także samego Jowisza.

Na swojej powierzchni tajemniczy lodowy księżyc zawiera duże, jasne obszary grzbietów i kanionów, które przecinają starsze i ciemniejsze tereny.

Te rowkowane obszary są dowodem, że Księżyc doświadczył dramatycznych wstrząsów w odległej przeszłości.

READ  Stworzono specjalne fale świetlne, które mogą przenikać przez nieprzezroczyste materiały

„Skorupa lodowa Ganimedesa zawiera pewne jasne i ciemne obszary, co wskazuje, że niektóre obszary mogą być czystym lodem, podczas gdy inne zawierają brudny lód” – powiedział Bolton.

Również w ten weekend Team Juno opublikował swoje najnowsze zdjęcie słabego pierścienia pyłu Jowisza, wykonane z wnętrza pierścienia.

To zdjęcie głównego pierścienia pyłowego Jowisza w wysokiej rozdzielczości zostało wykonane przez kamerę nawigacyjną Stellar Reference Unit (SRU) na pokładzie sondy Juno NASA.  Zdjęcie z wnętrza pierścienia zostało wykonane, gdy Juno przeleciała między Jowiszem a pasami radiacyjnymi podczas 36. przelotu sondy kosmicznej 2 września 2021 r. Jaśniejsze, cieńsze pasy pyłu są związane z orbitami małych księżyców Jowisza, Metisa i Drastei.  Rozdzielczość obrazu wynosi około 20 mil (32 kilometry) na piksel

To zdjęcie głównego pierścienia pyłowego Jowisza w wysokiej rozdzielczości zostało wykonane przez kamerę nawigacyjną Stellar Reference Unit (SRU) na pokładzie sondy Juno NASA. Zdjęcie z wnętrza pierścienia zostało wykonane, gdy Juno przeleciała między Jowiszem a pasami radiacyjnymi podczas 36. przelotu sondy kosmicznej 2 września 2021 r. Jaśniejsze, cieńsze pasy pyłu są związane z orbitami małych księżyców Jowisza, Metisa i Drastei. Rozdzielczość obrazu wynosi około 20 mil (32 kilometry) na piksel

To zdjęcie z JunoCam przedstawia dwie duże wirujące burze na Jowiszu, uchwycone na 38. przejściu Juno na peryhelium 29 listopada 2021 r.

To zdjęcie z JunoCam przedstawia dwie duże wirujące burze na Jowiszu, uchwycone na 38. przejściu Juno na peryhelium 29 listopada 2021 r.

Zdjęcie zostało zrobione, gdy Juno przeleciała między Jowiszem a pasami radiacyjnymi podczas 36. lotu pobliskiego statku kosmicznego, 2 września tego roku.

Naukowcy stworzyli również najbardziej szczegółową mapę pola magnetycznego Jowisza, jaką kiedykolwiek uzyskano, opartą na danych z Juno.

Podczas głównej misji Juno zebrano dane z 32 orbit, a mapa pokazuje Wielką Niebieską Plamę (GBS), anomalię magnetyczną na równiku planety.

NASA twierdzi, że Wielka Niebieska Plama dryfuje na wschód z prędkością około 2 cali (4 cm) na sekundę w stosunku do reszty wnętrza Jowisza, więc okrąży planetę za około 350 lat.

Nowa, bardzo szczegółowa mapa pola magnetycznego Jowisza oparta na danych z sondy Juno NASA, pokazująca w wysokiej rozdzielczości tajemniczy obszar pola zwany Wielką Niebieską Plamą (GBS)

Nowa, bardzo szczegółowa mapa pola magnetycznego Jowisza oparta na danych z sondy Juno NASA, pokazująca w wysokiej rozdzielczości tajemniczy obszar pola zwany Wielką Niebieską Plamą (GBS)

Zdjęcie po lewej przedstawia zbliżenie fitoplanktonu kwitnącego w południowej części Zatoki Botnickiej na Morzu Bałtyckim, między Szwecją a Finlandią 14 kwietnia 2019 r. Zdjęcie po prawej przedstawia burzliwe chmury w atmosferze Jowisza.

Zdjęcie po lewej przedstawia zbliżenie fitoplanktonu kwitnącego w południowej części Zatoki Botnickiej na Morzu Bałtyckim, między Szwecją a Finlandią 14 kwietnia 2019 r. Zdjęcie po prawej przedstawia burzliwe chmury w atmosferze Jowisza.

Dodatkowo mapa pokazuje, że strefowe wiatry Jowisza (strumienie odrzutowe biegnące ze wschodu na zachód iz zachodu na wschód) oddzielają GBS od siebie.

READ  W poszukiwaniu „drugiej Ziemi” astronomowie przez osiem godzin w roku odkrywają gorącą, gęstą planetę.

Oznacza to, że wiatry mierzonego obszaru na powierzchni planety docierają głęboko do wnętrza planety.

Naukowcy sugerują również podobieństwa między Ziemią a Jowiszem, dzięki danym Juno.

Huragany na biegunie Jowisza mają podobieństwa z zamkniętymi, kołowymi przepływami wody, zwanymi wirami, na Ziemi, co widać na zdjęciach satelitarnych otwierania się fitoplanktonu.

„Chociaż system energetyczny Jowisza jest znacznie większy niż ziemski, zrozumienie dynamiki atmosfery Jowisza może pomóc nam zrozumieć mechanizmy fizyczne, które odgrywają rolę na naszej planecie” – mówi NASA.

Juno będzie kontynuować badania Jowisza – największej planety w naszym Układzie Słonecznym – do września 2025 roku, czyli do końca życia statku kosmicznego.

Jak sonda Juno NASA ujawni tajemnice największej planety w Układzie Słonecznym

Sonda Juno dotarła do Jowisza w 2016 roku po pięcioletniej podróży i 1,8 miliarda mil od Ziemi

Sonda Juno dotarła do Jowisza w 2016 roku po pięcioletniej podróży i 1,8 miliarda mil od Ziemi

Juno dotarła do Jowisza 4 lipca 2016 roku, po pięcioletniej podróży, 1,8 miliarda mil (2,8 miliarda km) od Ziemi.

Po udanym manewrze hamowania, wszedł na długą orbitę polarną i przeleciał w odległości 3100 mil (5 000 km) od wirujących wierzchołków chmur planety.

Sonda przelatywała zaledwie 4200 km od chmur planety raz na dwa tygodnie — bardzo blisko zapewnienia globalnego zasięgu na jednym zdjęciu.

Żaden poprzedni statek kosmiczny nie krążył tak blisko Jowisza, pomimo wysłania dwóch kolejnych, które zatonęły, aby zniszczyć je przez atmosferę.

Aby zakończyć swoją niebezpieczną misję, Juno przeżyła śmiertelną burzę radiacyjną spowodowaną silnym polem magnetycznym Jowisza.

Wir cząstek wysokoenergetycznych poruszających się z prędkością bliską prędkości światła jest najsurowszym środowiskiem promieniowania w Układzie Słonecznym.

Aby sprostać warunkom, statek kosmiczny został zabezpieczony specjalnymi przewodami wzmocnionymi promieniowaniem i osłoną czujnika.

Jego najważniejszy „mózg” – komputer pokładowy statku kosmicznego – mieścił się w pancernym skarbcu wykonanym z tytanu i ważył około 400 funtów (172 kg).

Oczekuje się, że statek będzie badał skład atmosfery planety do 2025 roku.